Błyszczeć ("Skazani" Alice Hill)

"Skazani" Alice Hill

tom: I

cykl: Przed czasem

wyd. Novae Res

rok: 2015

str. 584

Ocena: 4,5/6

It's shaking the sky
And I'm following lightning,
I'll recover if you keep me alive.
Don't leave me behind.
Can you see me, I'm shining?
And it's you that I've been waiting to find.¹⁾

Dlaczego ten kursor tak mruga? Jakby krzyczał na mnie. A ja nie lubię, jak się na mnie krzyczy!

Jak dawno skończyło się dawno, dawno temu? Ile minęło czasu, od wtedy do teraz? Do kiedy owe teraz będzie trwać?

Skazani przeleżeli na mojej półce ładnych kilka miesięcy. Od początku miałam nieziemską wręcz ochotę na przeczytanie tej powieści. Wiedziałam, że to, co autorka w niej zawarła, powinno idealnie wpasować się w moje upodobania. Nieco mi jednak zrzedła mina, gdy książka już do mnie dotarła. Niemal 600 stron mnie przeraziło. Ja się pytam - o co chodzi? Zaglądam do środka - czcionka raczej niewielka, więc nikt na siłę powieści nie przepełniał. Zerkam na okładkę, a na niej wielkimi literami, że to dopiero pierwszy tom. Poczułam się ugotowana. Może nawet rozgotowana. Bo czytanie opasłych tomów mi jakoś nigdy nie wychodziło. Skazani pojechali ze mną na wakacje do Chorwacji. Planowałam się za nich zabrać na wstępie, by przed powrotem skończyć. Niestety, i na wczasach ochota na przeczytanie powieści Alice Hill nie przyszła. Na szczęście, po wakacjach człowiek się restartuje. Tak zrestartowałam się i ja, co zaowocowało sięgnięciem po Skazanych.

Thilli Carroll przez lata trzymana była przez matkę pod kloszem. Kobieta posłała ją do katolickiej szkoły, do której uczęszczały tylko dziewczęta. Niestety, Thilli nie zyskała tam przyjaciół, a nauczycielki - zakonnice, wręczą ją nienawidziły. Dziewczyna jednak starała się nie wchodzić nikomu w drogę. Wszystko jednak zmieniło się, gdy jedna z uczennic obraziła nie tylko ją, ale i jej matkę. Choć doszło tylko do ostrej wymiany zdań, Thilli została osądzona za bójkę i zawieszona w prawach ucznia. Nie zdążyła nawet poinformować o tym matki, bo gdy dotarła do domu, ta już nie żyła. To oczywiście dopiero wstęp do powieści Alice Hill.

Oj, długo się ta książka rozkręcała. Będę z wami brutalnie szczera - niewiele brakowało, a nie przeczytałaby jej. Pierwsze sto stron, to dramat. Ale nie taki dramat, który mamy ochotę przeczytać, wręcz przeciwny. Istna tragedia, wlekąca się bez jakiejkolwiek perspektywy. Czytasz stronę, a jakbyś ich setkę przeczytał. Ja już po kilku zdaniach czułam się zmęczona. No i książka lądowała na stoliku. Kiedy już byłam u kresu wytrzymałości i naprawdę powiedziałam sobie, że to ostatnia szansa Skazanych, coś się odkorkowało i czytałam do bladego świtu. Nie mogłam się oderwać, a potem cały dzień w pracy czekałam, aż przyjdzie czas powrotu do domu i kontynuowania lektury. Oczywiście dalej też nie było idealne, ale poprawa była odczuwalna. I to o jakieś kilkaset procent.

Ogólnie, oczywiście pomijając wstęp (który koniec końców okazuje się dość istotny), Skazani to wciągająca i interesująca powieść, zawierająca w sobie nuty dramatu, thrillera, romansu oraz powieści z gatunku paranormal. Może więc nie z powalającym entuzjazmem, a polecam tę powieść.

Sil

¹⁾ Years & Years - Shine

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Grzechy przeszłości ("Wstyd" Rachel Van Dyken)

"Wstyd" Rachel Van Dyken

tom: III

cykl: Zatraceni

wyd. Feeria Young

rok: 2015

str. 360

Ocena: 5/6

I used to think that I could not go on
and life was nothing but an awful song
But now I know the meaning of true Love
I'm leaning on the Everlasting Arms.
If I can see it
then I can do it
If I just believe it
there's nothing to it  ¹⁾

Czasem w naszym życiu przychodzi taki moment, że nie pozostaje nam nic innego, jak ukryć się w najciemniejszym i najdalszym zakamarku. Dzieje się coś, co nas dobija, przygniata do ziemi i nie pozwala oddychać. Czy należy się z tym pogodzić i odciąć dopływ tlenu? A może jednak należy z całych sił gryźć, bić i kopać, by odzyskać świeże powietrze?

Lisa, tak jak jej przyjaciele - Wes i Gabe ma swoją mroczną stronę, której nie chce przed nikim odkrywać. Gabe wie o niej naprawdę wiele, ale i tak nie tyle, by móc powiedzieć, że zna jej przeszłość. Przeszłość, przed którą Lisa się nie tylko ukrywa, ale o której chce zapomnieć. Niestety, w skutek niefortunnego zbiegu okoliczności jej fotografia zostaje upubliczniona, a koszmar przeszłości wraca. Wracają pogróżki i stalkerzy, a w końcu i to, co dziewczyna chce wymazać z pamięci. Jej mroczna strona. Na domiar złego wraz z rozpoczęciem nowego semestru na uczelni, pojawił się w jej planie zajęć przedmiot, który od pierwszych zajęć spędzał jej sen z powiek. Nie ze względu na trudność, czy też tematykę - ze względu na osobę prowadzącego. Doktor Blake od pierwszego spotkania ma do niej ewidentną awersję. Jasne, spóźniła się na zajęcia, ale przecież nie z własnej winy! Czy to powód, by profesor traktował ją tak podle i okropnie? Czy naprawdę jednorazowa niepunktualność może zrujnować jej ocenę z tych zajęć? Czy takie niewielkie potknięcie może wpłynąć na to, jak ludzie ją postrzegają? Zrujnować opinię Lisy? Bo przecież ona od lat walczy o to, by nikt nie kojarzył ją z tą osobą, którą była dawniej...

Trylogia Zatraceni mi zdecydowanie przypadła do gustu. Znakomicie czytało się każdą część, a Wstyd w szczególności. Całość przedstawiona jest oczywiście z perspektywy dwójki bohaterów: pokiereszowanej przez przeszłość Lisy i szukającego prawdy Tristana. Ta dwójka styka się ze sobą i rozpętuje się między nimi huragan emocji. Nieustannie towarzyszy im napięcie i czuć, że coś wisi w powietrzu, a przecież są dla siebie zakazanym owocem - uczniem i nauczycielem. Do tego łączy ich przeszłość, choć Lisa nie jest tego świadoma. Czy parze uda się pokonać przeciwności losu? By się tego dowiedzieć, koniecznie należy przeczytać Wstyd.

Powieść czyta się znakomicie. Oczywiście miejscami odnosi się wrażenie odrealnienia, ale nie jest to nagminne i przytłaczające. Wręcz przeciwnie sprawia to, że powieść robi się odrobinę nieziemska. Trudno się od Wstydu oderwać, ja siedziałam z książką cały dzień, choć miałam zupełnie inne plany. Książki Rachel Van Dyken wciągają i pozostawiają po sobie niezacieralny ślad. Są wspaniałe i znakomite. Zdecydowanie godne polecenia.

Sil

¹⁾ R.Kelly - I believe I can fly

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Pięść czarownicy ("Próba ognia" Josephine Angelini)

"Próba ognia" Josephine Angelini

tom: I

cykl: Próba ognia

wyd. Jaguar

rok: 2015

str. 528

Ocena: 5/6

Sam na sam
Z samotnością twarzą w twarz
Ciebie nie ma
Został żal
I niedopowiedzenia
Na dnie zmarzniętego serca
Obok leży twoja łza

Sam na sam ¹⁾

Jesteś w tłumie, ale sama.

Żyjesz, ale wciąż ci się wydaje, że to nie twoje życie.

Chcesz być kimś więcej, ale inni wciąż cię stopują.

A gdyby tak znaleźć się gdzie indziej? Tu, ale jednak gdzie indziej? Czy to w ogóle możliwe?

Lily Proctor z Salem jest chora. Poważnie chora. Niestety, nikt nie wie na co i dlaczego. Chodzenie od lekarza do lekarza i od drzwi do drzwi już dawno przestało skutkować. Lekarze rozkładają ręce i nie dają nadziei. Z Lily jest i będzie coraz gorzej, a w końcu zgaśnie. Wcześniej jednak zapłonie, bo jej choroba to jakaś przedziwna alergia, objawiająca się przede wszystkim podwyższoną temperaturą. Dziewczyna gorączkuje cały czas, 39 stopni Celsjusza to dla niej codzienność, ale w dramatycznych chwilach sięga ona 42 kresek. Najbliżej Lily jest jej przyjaciel - Tristan Corey, który był przy niej od najmłodszych lat. Był, ale jednak nie tak, jakby tego ona pragnęła. Bo kiedy ona wyobraża sobie, że on przyciąga ją do siebie z pasją, w rzeczywistości Tristan poklepuje ją po ramieniu jak najwierniejszą przyjaciółkę. Gdy ona pragnie namiętnego pocałunku, on odbiera telefon i... zmywa się do kolejnej damskiej zdobyczy. Być może to za dużo, by powiedzieć, że Tristan do męska dziwka, ale jednak skacze z kwiatka na kwiatek, a uczucia dziewczyn, które właśnie mu się oddały za bardzo go nie bolą. Ważna jest jego przyjemność i tyle. Wszystko jednak zmieniło się kilka dni wcześniej, kiedy to Lily została przez Tristana pocałowana. Nic tego nie zwiastowało, ale dziewczynę niezwykle ucieszyło. Tylko... czy Tristan ma zamiar się ustatkować? Czy ma zamiar związać się ze swoją najlepszą przyjaciółką? A może już żałuje tego namiętnego całusa i ma zamiar zrobić wszystko, by zniechęcić do siebie Lily? By sie tego dowiedzieć, koniecznie musicie sięgnąć po pierwszą cześć trylogii Josephine Angelini, czyli po Próbę ognia.

Tak jak się spodziewałam - książka mnie zachwyciła. Co prawda kiedy ją zamawiałam, nie miałam pojęcia, że to ma być seria, ale byłam tego świadoma, gdy rozpoczynałam lekturę. I powiem wam jedno - jestem niezmiernie zawiedziona, że jeszcze nie ma drugiej części, bo baaaardzo bym chciała już ja przeczytać. No ale niestety - chcieć i móc to dwie różne rzeczy.

Zauroczyła mnie postać Lily, a to, co działo się w powieści niezmiernie mnie zauroczyło. Często jest tak, że trafiam naprawdę na fenomenalną powieść, która jednak bardzo długo się rozkręca i nim dojdzie się do sedna, to człowiek jest już książką zmęczony. A może być ona naprawdę wartościowa. W przypadku Próby ognia tak jednak nie jest. Akcja rozkręca się błyskawicznie i wciąga czytelnika od pierwszych napisanych przez autorkę zdań. Powieść Josephine Angelini jest zdecydowanie godna polecenia.

Sil

¹⁾ Szymon Chodyniecki - Sam na sam

Na wojnie bez zmian ("Korespondenci.pl" Dorota Kowalska, Wojciech Rogacin)

"Korespondenci.pl" Dorota Kowalska, Wojciech Rogacin

wyd. Czarna Owca

rok: 2014

str. 416

Ocena: 5/6

"Kto dziś upomni się o pamięć

Miejsc, przez grady kul rozdartych,

Gdy krew i pot spłukały deszcze,

Popiół i kurz rozwiały wiatry?

Kto dziś upomni się o pamięć..."¹⁾

Korespondenci.pl od Czarnej Owcy to ponad 400 stron literatury zmieniającej podejście do pracy, a raczej do sposobu na życie ludzi, których nazywamy korespondentami wojennymi. Autorzy zaprezentowali nam kilku przedstawicieli tego "wymierającego" gatunku z polskiego podwórka. Co ciekawe są to zarówno ci, którzy występują przed kamerą oraz ci, którzy ją obsługują. Do tego dochodzą radiowe głosy i ci, którzy wypowiadają się przy pomocy obrazu uchwyconego na fotografii. Nie zdradzę kogo poznamy, bo pewnie trochę bym zepsuł radość z czytania, choć po zerknięciu na spis treści wszystko stanie się jasne – ja jednak tego nie zrobiłem, aż do ostatniej strony.

Już pierwsze chwile z książką zmieniły moje podejście do pracy tych ludzi. Nim rozpocząłem lekturę postrzegałem ich jako sępy czyhające na ludzką tragedię, aby ją pokazać, opisać i szybko wrócić do ciepłego hotelu w bezpiecznej strefie. Tymczasem jest zgoła odmiennie. Wyjazd w rejon konfliktu nie jest wycieczką, to ciężka walka z ograniczeniami budżetowymi, przeciwnościami losu, niepewnością dnia następnego, a przed wszystkim z samym sobą. Każdy z prezentowanych reporterów wojennych miał swoją własną drogę do owego sposobu na życie. Każdy prezentuje swoje własne historie, których był światkiem. Jedne są zabawne, inne przyprawiają o dreszcze. Łączy ich natomiast dążenie do bycia jak najbliżej wydarzeń, jak najbliżej ludzi, aby pokazać światu ich historię i cierpienie, aby zmienić świat. No i oczywiście łączy ich jeszcze chęć przeżycia, ale to nie zawsze się udaje.

"Co zostało zobaczone nie może zostać odrobaczone" i do końca życia ludzie ci muszą się zmagać z tym wszystkim co przeżyli i zobaczyli. To co "widzimy" w ich relacjach, to niewielki wycinek tego czego doświadczyli, tego czego światkiem byli. W tej branży problemy alkoholowe, narkotykowe i inne nałogi to niemal normalność. Do tego niektórzy borykają się z zespołem stresu pourazowego. Okazuje się, że szara codzienności powoli ich od środka zabija i nierzadko są w stanie poświęcić swoje prywatne życie, aby rozkoszować się wojennym upojeniem. Co ciekawe w większości ludzie ci są zupełnie niepozorni, podobni do tysięcy mijanych każdego dnia. Dobrze maskują swoją naturę.

Autorzy książki zadbali o to, aby bohaterzy mieli możliwość przedstawienia swojego spojrzenia na sytuacje geopolityczną świata i jego przyszłość. Ze względu na swoje przeżycia mają oni do tego pełne prawo i nierzadko ich wywody zaskakują. Szokujące jest to, że ich głos jest tak mało słyszalny wśród głosów tak mocno krytykowanych przez nich decydentów. Dziś reporterzy wojenni zdają się wymierać i nadają coraz ciszej. Na ich miejsce pojawiają się naoczni świadkowie, szarzy ludzie z telefonem. Informacja obiega świat w przeciągu kilku sekund za pomocą mediów społecznościowych.

To wszystko i wiele więcej sprawia, że książka ta jest dość ważna dla ludzi chcących mówić o sobie -obywatel świata, chcących być świadomym. Jest to książka co najmniej trudna w odbiorze. Nie ze względu na styl, czy też błędy edycyjne – jest trudna ze względu na treść.

Wojnę na własne oczy widziało niewiele osób. Pewnie w naszym najbliższym otoczeniu ciężko byłyby znaleźć kogoś takiego. Należy się jedynie cieszyć z takiego stanu rzeczy. O tym, z czym się je wojnę informują nas reporterzy wojenni. To oni biegną ze swoją kamerą, aparatem czy też mikrofonem w stronę, z której wszyscy uciekają. Chcący jak najszybciej i obiektywnie przedstawić wydarzenia, cierpienie i spustoszenie. Obyśmy dożyli czasów, w których ich zawód, ich sposób na życie, przestał być potrzebny.

Artur Borowski

¹⁾ Forteca - Kto dziś upomni się o pamięć?

Ani chwili do stracenia ("Kiedy cię poznałam" Cecelia Ahern)

"Kiedy cię poznałam" Cecelia Ahern

wyd. Akurat

rok: 2015

str. 416

Ocena: 4,5/6

Starasz się.

Rozwijasz.

Rozkręcasz biznes jak się da.

Sprzedajesz.

Zaczynasz od nowa.

Jasmine Butler może nie ma wszystkiego, ale na pewno ma to, co chce. Jest bardzo inteligentną trzydziestoletnią kobietą, przed którą świat stoi otworem. Jej ambicje napędzają jej karierę. Ma milion pomysłów na minutę i stara się zrealizować je jak najlepiej potrafi. Doprowadza swoją koncepcję do perfekcji i... sprzedaje z dostatecznym zyskiem. Wilk jest syty i owca cała. Oczywiście do czasu, kiedy Jasmin wchodzi w spółkę z Larrym i zakłada Idea Factory. Firma odnosi gigantyczny sukces, rozwija się i w końcu, zdaniem Jasmine - jest gotowa by opuścić gniazdo, czyli należy ją sprzedać. Jedynym problemem jest Larry i jego zgoła odmienne zdanie. Dla niego Idea Factory to nie tylko dziecko, ale i całe życie. Dom. A domu człowiek się nie pozbywa. Kiedy więc ona naciska, on ją zwalnia i ... wysyła na roczne wczasy ogrodnicze. Jasmine wydaje się, że jej życie się właśnie skończyło, a tak naprawdę... właśnie się zaczęło.

Nie wiem jak to jest, ale ja zawsze trafię nie do końca w to, co zaplanowałam. Chodzi mi oczywiście o typ literatury, po którą w danym momencie sięgam. Wzdychałam, gdy oglądałam PS kocham cię. Płakałam, gdy oglądałam Love, Rosie. Obie pragnęłam przeczytać - jeszcze się nie udało. Ale kiedy natrafiła się okazja przeczytania Kiedy cię poznałam - niezmiernie się ucieszyłam. W końcu miałam poznać styl wspaniałej Ceceli Ahren i rozpłynąć się w jej zagmatwanych dramatycznych romansach. Czekałam więc  z utęsknieniem na tę wszechogarniającą miłość. Pewnie już się domyślacie, że raczej nie na nią trafiłam, albo raczej - nie tylko na nią. Książka opowiada o chorobie Downa. O porzuceniu. O niezdrowej i niechcianej miłości. O samotności. O uzależnieniu. Kiedy cię poznałam co cudowna powieść o życiu.

Jedno jest pewne, Cecelię Ahren naprawdę dobrze się czyta. Co prawda powieść jest miejscami przegadana, bohaterka dość dużo rozmyśla, a wszystkie pokrętne myśli kieruje ku swojemu sąsiadowi, którego szczerze nienawidzi. Do czasu.

Kiedy cię poznałam zdecydowanie warto przeczytać. Zachęcam.

Sil